Kliknij klawisz TAB i wybierz opcję klikając ENTER. Jeżeli przejdziesz całe menu WCAG, to okno schowa się i pojawi się ponownie treść strony.

Między dobra nockami - Wojciech Ossoliński
Przeszukaj aktualności POK
Tematy popularne w ostatnim czasie

Między dobra nockami - Wojciech Ossoliński

Wojciech Ossoliński – Między dobra nockami

1.

 

Między dobrymi nocami1 , jest miejsce na złe noce, przysparzające smutków, podkładające melancholijnym spojrzeniom więcej luster, pomnażających zwątpienia. Ten tekst podąża ich śladem. Śladem ich odbić i cieni. Przychodzimy, odchodzimy. Próbujemy być. Ty królem będziesz:

 

To nic, że krwawią trony
i umierają dzwony.
 
Grać!
 

2.

 

W poetyckim uniwersum Ossolińskiego z dużą regularnością wraca pamięć wojny, tępej agresji, zbłąkanych kul, przypadkowych śmierci, trwałych traum, pełnych luk biografii. Straconych szans, podeptanych wartości, pożegnanych złudzeń. Opresja wobec bezbronnych, wartości z których wyparowały przesłania, źródła zakwefione stygnącą krwią. Ból negocjuje z utratą – nie ma wygranych. Szańce zwątpień wydane na pastwę zdziecinniałych nadziei. Na skołatane nerwy jakimś remedium może być wiersz toniczny, rymowany, uparcie staroświecki, często niebojący się śmieszności. Przyjaciele popadają w delirki, popełniają samobójstwa, trudno im odwzajemnić uśmiech nie tylko niedzielom i świętom. Rzecz o wygłuszaniu siebie w sobie. Czasami można jeszcze wysycić modlitwy pełnią wieczorów. Ossoliński piszę o pożodze wojny, o statusie ocalałych, o ich zdruzgotanych krańcowo psychikach, pomieszanych zmysłach, odroczonych na zawsze marzeniach. Strofa otwierająca Pastorałkę:

 

Prostych słów nam, pastorałko,
zrozumiałych, czystych,
byśmy, tak jak pierwszym śniegiem,
w zachwyt wpadli wszyscy. 
 

3.

 

Wraca i nie daje o sobie zapomnieć rozczarowanie dzisiejszymi mieliznami, fiasko wielu ideałów za jakie się w młodości chciało płacić krwią. Czasami można zagłuszyć wewnętrzny rejwach okowitą, przy kolejnej kolejce zobojętnieć na mary pamięci, karykatury wspomnień. Zostają przecież znajome podwórka, z czasem orbitującym wciąż wokół tego samego, choć kamienie murszeją, a okolica wypiera z pamięci dawną siebie. Obrasta patodeweloperką, tanim blichtrem udaje miastowe pozy. Nad ranem: „w kondomie kawalerki ciasno / ściany pocą się nocą”. Dlatego bohater tych wierszy idzie w las, między drzewa, dla higieny umysłu, urealnienia siebie, pokrzepienia berbeluchą, której sobie nie żałuję, bo i po co?  Potem przychodzą migawki: „Sen, semafory, stacja, szczęście”. Inicjuje się jakiś ruch. Pojawia się troska o przyzwoitość, o stanie po stronie swoich wartości. W wierszu Za Rafałem Urbanem, czytamy:

 

Patrz pan w ul.
I w nim funkcji podział na tych,
co pracują, tych, co przed złem strzegą.
I tych, którym znoju pełen spokój
pozwala zebrane dobro mądrze
składać w barci.
Nowe pokolenia tym karmić.
Zawsze z przykazaniem,
że gdy choć jedno wiązanie puści,
cała barć w proch pójdzie.
I niczym się stanie. 
 
4.
 
Rozumienie zwykle przychodzi na koniec, kiedy pożytku z niego niewiele. Dzień się może obrócić w niwecz, jak kłaki nowofundlanda, który wpadł na różę. Coś stałego? Biedy widziane bez różowych okularów. Krytyczny pazur poety przypomina dziób myszołowa, rwącego futro. Satyra podszyta bywa blagą, krytyczne obserwacje wpisane są w koturny z wierszy Juliana Tuwima, Mirona Białoszewskiego, Jana Wołka, czy Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Ossoliński często ucieka w trawestację i pastisz. Nie stroni od wulgaryzmów, od poetyckiej zaczepki. Bywa prostolinijny i nieco erotycznie rozchełstany, stale nastawiony na konfrontację z dzisiejszym chamstwem-sobiepaństwem, „patriotyzmem”, neurozą okrągłych słów, polityką medali. Wątki religijne przeplatają się z refleksjami historycznymi, z odniesieniem do polityki (również bieżącej). W tej publicystycznej odsłonie niezbyt poecie do twarzy. Lepiej celuje, kiedy dworuje i ironią krzepi skołatane myśli, znarowione nerwy. Nie tylko armaniaku jest do szpuntu. Lokomotywa odjeżdża z Prudnika:
 
Nagle uuch!
Niezły chuch!
Nie ma buch
Kółek w ruch.
 
I nie ma celu, co gdzieś w oddali,
Bo nie ma torów. Znów zajebali!
 
 
  1W. Ossoliński, Między dobra nockami, Siedlce 2021. Laboratorium Literatury IKR[i]BL. Wszystkie cytaty wg tego wydania. 
 
 
                                                                                                                                                                                                                Bartosz Suwiński                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           
                                                                                                                                                           
 

 

Obraz:

 

 

 

Nasi partnerzy

Wszelkie prawa zastrzeżone - POK © 2022 Polityka prywatności RODO Deklaracja zgodności Mapa strony

Webdesing: Logo WebInspiracje

Przeszukaj naszą stronę:

Schowaj wyszukiwarkę

Schowaj menu
Ten link otwiera nową kartę

Link zostanie otwarty w nowym oknie! Wyrażasz na to zgodę?


Otwórz ten link
Schowaj i wróć do strony

Galeria zdjęć:

    Cenimy Twoją prywatność. Zobacz jak dbamy o Twoje dane i poznaj nasze zasady dotyczące przetwarzania informacji.